Nie. Kolor oliwy Extra Virgin nie jest wiarygodnym ani oficjalnym wskaźnikiem jej jakości. Intensywnie zielona oliwa nie musi być lepsza od złocistej, a jasnożółta nie musi być stara, rafinowana ani pozbawiona wartości. Barwa mówi przede wszystkim o proporcjach naturalnych pigmentów, odmianie i dojrzałości oliwek, sposobie produkcji oraz warunkach przechowywania.
O jakości Extra Virgin decydują przede wszystkim wyniki badań chemicznych i ocena sensoryczna. W Unii Europejskiej oliwa tej kategorii musi mieć między innymi kwasowość nieprzekraczającą 0,8%, liczbę nadtlenkową do 20 mEq O₂/kg, medianę wad sensorycznych równą 0 oraz wyczuwalną owocowość. Kolor nie jest jednym z parametrów klasyfikacyjnych.
Najważniejsze wnioski:
- zielony kolor zwykle wiąże się z większą zawartością chlorofili i często z wcześniejszym zbiorem, ale nie gwarantuje wysokiej jakości;
- złoty lub żółtozielony kolor może wynikać z większego udziału karotenoidów, dojrzalszych owoców albo cech odmiany i nie świadczy o niższej klasie;
- wyraźnie brunatna, szarawa lub matowa barwa może być sygnałem starzenia, rozkładu pigmentów albo niewłaściwego przechowywania, lecz sama nie wystarcza do oceny produktu;
- profesjonalni degustatorzy korzystają z ciemnych szklanek, aby nie widzieć koloru i nie sugerować się nim podczas badania.
Czy kolor oliwy świadczy o jakości?
Kolor dostarcza informacji o składzie pigmentów i historii produktu, ale jego znaczenie jest ograniczone. Dwie oliwy o identycznej jakości chemicznej i sensorycznej mogą mieć zupełnie inną barwę. Jedna będzie ciemnozielona, druga złocista, mimo że obie spełniają wszystkie kryteria Extra Virgin.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, czyli International Olive Council IOC, wymaga podczas profesjonalnej degustacji używania ciemnego szkła. Jego zadaniem jest uniemożliwienie degustatorowi zobaczenia koloru próbki, a tym samym ograniczenie uprzedzeń i sugestii wpływających na wynik oceny. Gdyby barwa była wiarygodnym miernikiem jakości, nie byłaby celowo ukrywana podczas oficjalnej analizy sensorycznej.
Co oznacza zielony kolor oliwy?
Zielona oliwa zawiera zazwyczaj więcej chlorofili i ich pochodnych. Często powstaje z owoców zbieranych wcześniej, zanim oliwki osiągną pełną dojrzałość. Takie oliwy mogą mieć aromaty świeżej trawy, liści, zielonego pomidora, karczocha lub ziół. Nierzadko są również bardziej gorzkie i pieprzne, ponieważ wczesny zbiór często współwystępuje z większym udziałem związków fenolowych.
Nie oznacza to jednak, że intensywnie zielona barwa automatycznie potwierdza:
- niską kwasowość,
- świeżość,
- brak utlenienia,
- wysoką zawartość polifenoli,
- autentyczne pochodzenie,
- zgodność z kategorią Extra Virgin.
Na odcień wpływają również odmiana oliwek, klimat, nawodnienie, sposób rozdrabniania owoców, czas malaksacji, filtracja i warunki magazynowania. Skład pigmentów może istotnie różnić się nawet pomiędzy oliwami wyprodukowanymi w tym samym regionie.
Zielona oliwa może być znakomita, przeciętna albo wadliwa. Kolor jest wskazówką dotyczącą stylu produktu, a nie certyfikatem jakości.
Co oznacza złoty lub jasnożółty kolor oliwy Extra Virgin?
Złota, słomkowa lub żółtozielona barwa jest zwykle związana z mniejszym udziałem chlorofili i relatywnie większym znaczeniem żółtych oraz pomarańczowych karotenoidów. W oliwie występują między innymi luteina i beta-karoten. Proporcje pigmentów zależą od odmiany oraz stopnia dojrzałości owoców.
W miarę dojrzewania oliwek ilość zielonych pigmentów zazwyczaj maleje. Oliwa otrzymana z dojrzalszych owoców może więc być bardziej złota i mieć łagodniejszy profil: aromat dojrzałych owoców, jabłka, migdałów lub delikatnych ziół. Nadal może spełniać wszystkie wymagania Extra Virgin i wyróżniać się wysoką jakością.
Złocista oliwa nie jest z definicji gorsza od zielonej. Jasna barwa nie dowodzi również, że produkt został poddany rafinacji. Rafinację, domieszki i niezgodność z kategorią wykrywa się za pomocą badań chemicznych oraz oceny sensorycznej, a nie przez oglądanie oliwy pod światło.
Co może oznaczać brunatny, szarawy lub matowy kolor?
Wyraźnie brunatna, przygaszona lub szarawa barwa może być sygnałem ostrzegawczym, szczególnie gdy towarzyszą jej:
- zapach zjełczałych orzechów, starego tłuszczu albo wosku;
- brak świeżych aromatów;
- płaski, ciężki smak;
- długi czas przechowywania;
- ekspozycja na światło i wysoką temperaturę.
Podczas magazynowania chlorofile ulegają przemianom, między innymi w procesie feofitynizacji. Badania wskazują, że niedawno wytłoczona oliwa może stopniowo tracić zielony odcień właśnie wskutek przemian pigmentów zachodzących podczas przechowywania.
Nie każdy brązowozłoty odcień oznacza jednak zepsucie. Naturalna barwa zależy od odmiany, zbioru i warunków produkcji. Również osad lub lekkie zmętnienie w oliwie niefiltrowanej nie są automatycznie wadą. IOC wskazuje, że naturalny osad może pojawić się podczas przechowywania, choć długotrwały kontakt oliwy z pozostałościami wymaga właściwego postępowania.
Oliwę należy więc oceniać węchem i smakiem, a w warunkach laboratoryjnych także poprzez oznaczenie parametrów utlenienia.
Naukowe podstawy koloru oliwy: chlorofil, karotenoidy i dojrzałość oliwek
Chlorofile — źródło zielonej barwy
Za zielone odcienie odpowiadają chlorofile oraz ich pochodne. W owocach i świeżo wyprodukowanej oliwie występują różne formy pigmentów chlorofilowych. Ich ilość zależy między innymi od odmiany, dojrzałości owoców, warunków uprawy i technologii produkcji.
Chlorofile są stosunkowo niestabilne. Mogą ulegać przemianom pod wpływem czasu, temperatury, tlenu i światła. Dlatego zielony kolor często blednie podczas przechowywania.
Ważne jest także otoczenie oliwy. W ciemności część naturalnych składników może pomagać ograniczać reakcje utleniania, natomiast pod wpływem światła chlorofile mogą uczestniczyć w fotooksydacji. Właśnie dlatego nawet bardzo zielona, świeża oliwa może szybko stracić jakość, gdy stoi w przezroczystej butelce na nasłonecznionej półce. Badania nad fotooksydacją oraz zalecenia IOC potwierdzają, że światło jest jednym z głównych zagrożeń dla trwałości oliwy.
Karotenoidy – żółte i złote odcienie
Drugą ważną grupą są karotenoidy, w tym przede wszystkim luteina, beta-karoten i inne związki nadające odcienie żółte oraz złociste. Nie oznaczają one gorszej jakości. Są naturalną częścią oliwek, a ich udział zmienia się wraz z odmianą i dojrzewaniem owoców.
Ostateczny kolor zależy od proporcji pigmentów. Duża zawartość zielonych chlorofili może przykrywać żółtą barwę karotenoidów. Gdy udział chlorofili jest mniejszy, oliwa wygląda na bardziej złotą, nawet jeśli jest świeża i prawidłowo wyprodukowana.
Stopień dojrzałości oliwek
Wczesny zbiór często daje oliwę:
- bardziej zieloną;
- intensywnie pachnącą zielonymi roślinami;
- wyraźniej gorzką i pieprzną;
- uzyskiwaną przy mniejszej wydajności tłoczenia.
Późniejszy zbiór może dawać oliwę:
- bardziej złotą;
- łagodniejszą;
- o aromatach dojrzałych owoców;
- produkowaną z większą wydajnością oleju.
Nie jest to jednak sztywny podział. Niektóre odmiany zachowują zieloną barwę dłużej, inne dają jasną oliwę już na początku sezonu. Kolor nie pozwala więc wiarygodnie określić ani dokładnej daty zbioru, ani zawartości polifenoli.
Kolor oliwy Extra Virgin a rzeczywiste wskaźniki jakości – Czy kolor oliwy świadczy o jakości?
Najważniejsze parametry Extra Virgin są mierzalne. Zgodnie z normami unijnymi produkt musi spełniać jednocześnie wymagania chemiczne i sensoryczne.
| Wskaźnik | Wymaganie dla Extra Virgin | Co pokazuje? |
|---|---|---|
| Kwasowość wolna | maks. 0,8% | Stopień hydrolizy tłuszczu i stan surowca oraz procesu |
| Liczba nadtlenkowa | maks. 20 mEq O₂/kg | Poziom pierwotnych produktów utleniania |
| K232 | maks. 2,50 | Obecność związków związanych głównie z wczesnym etapem utleniania |
| K268 lub K270 | maks. 0,22 | Związki związane z bardziej zaawansowanym utlenieniem i zmianami technologicznymi |
| ΔK | maks. 0,01 | Dodatkowa kontrola widma UV i autentyczności |
| Estry etylowe kwasów tłuszczowych | maks. 35 mg/kg | Pośredni wskaźnik jakości owoców i niepożądanych procesów fermentacyjnych |
| Mediana wad | 0,0 | Brak wykrywalnych wad klasyfikacyjnych |
| Mediana owocowości | powyżej 0,0 | Obecność aromatów zdrowych, świeżych oliwek |
Wartości graniczne wynikają z unijnego rozporządzenia określającego właściwości poszczególnych kategorii oliwy. Jeśli choć jeden wymagany parametr nie spełnia normy, produkt może zostać przeklasyfikowany albo uznany za niezgodny.
Kwasowość oliwy
Kwasowość poniżej 0,8% jest warunkiem koniecznym, ale nie wystarcza do potwierdzenia wysokiej jakości. Parametr dotyczy wolnych kwasów tłuszczowych i jest oznaczany laboratoryjnie. Nie należy utożsamiać go z kwaśnym smakiem produktu.
Oliwa o kwasowości 0,2% nie musi smakować lepiej niż oliwa o wartości 0,5%. Obie mogą być doskonałe albo mieć inne problemy, na przykład wady sensoryczne czy oznaki utlenienia. Co więcej, zgodnie z przepisami UE deklarowanie maksymalnej kwasowości na etykiecie wymaga jednoczesnego podania w tym samym polu także maksymalnych wartości liczby nadtlenkowej, zawartości wosków oraz absorpcji w ultrafiolecie. Sama duża liczba „0,2%” na froncie butelki nie powinna zastępować pełnej oceny produktu.
Liczba nadtlenkowa i absorpcja UV
Liczba nadtlenkowa pomaga ocenić początkowe produkty utleniania. Nie opisuje jednak całej historii oliwy, ponieważ nadtlenki mogą z czasem rozpadać się na związki wtórne. Z tego powodu analizuje się również K232, K270 lub K268 i ΔK. K232 jest związane głównie z pierwotnymi produktami utleniania, natomiast pomiar w okolicy 270 nm pomaga identyfikować bardziej zaawansowane zmiany oksydacyjne.
Profil sensoryczny
W oficjalnej ocenie Extra Virgin mediana najsilniej wyczuwalnej wady musi wynosić 0,0, a mediana owocowości musi być większa od 0,0. Oznacza to, że oliwa powinna pachnieć i smakować zdrowymi, świeżymi oliwkami oraz nie może wykazywać klasyfikacyjnych wad.
Do pozytywnych cech należą:
- owocowość — aromaty świeżych albo dojrzalszych oliwek;
- gorycz — naturalna cecha oliw z zielonych lub dojrzewających owoców;
- pikantność — pieczenie wyczuwane w jamie ustnej i gardle.
Gorycz oraz pieczenie nie są wadami. IOC klasyfikuje je jako pozytywne atrybuty sensoryczne. Wadami są natomiast między innymi zjełczałość, stęchlizna, aromaty fermentacyjne, winno-octowe, metaliczne lub przypalone.
Więcej informacji warto umieścić w osobnym poradniku: jak degustować oliwę Extra Virgin.
Dlaczego degustatorzy nie oceniają oliwy po kolorze?
Standardowa szklanka degustacyjna jest wykonana z ciemnego szkła, które uniemożliwia rozpoznanie barwy próbki. Według IOC ma to ograniczać uprzedzenia oraz tendencje mogące wpłynąć na obiektywność analizy.
Oliwę bada panel złożony zwykle z 8–12 wyszkolonych degustatorów. Próbka jest podawana w temperaturze około 28°C, aby ułatwić uwalnianie związków aromatycznych. Degustatorzy oceniają intensywność owocowości, goryczy, pikantności oraz ewentualnych wad. O klasyfikacji decyduje statystycznie opracowany wynik panelu, a nie opinia pojedynczej osoby.
To najlepszy dowód, że atrakcyjny odcień nie może zastąpić zapachu i smaku.
Kolor oliwy Extra Virgin a jej pochodzenie
Kolor może częściowo wynikać z odmiany, klimatu i lokalnego terminu zbioru, lecz nie potwierdza pochodzenia geograficznego. Zielona oliwa nie musi pochodzić z Włoch, Grecji czy Chorwacji, tak samo jak złota nie wskazuje automatycznie na Hiszpanię lub późny zbiór.
Do weryfikacji pochodzenia służą etykieta, identyfikowalność partii, informacje o producencie oraz systemy chronionych oznaczeń geograficznych:
- DOP/PDO, po polsku ChNP — Chroniona Nazwa Pochodzenia: wszystkie zasadnicze etapy produkcji, przetwarzania i przygotowania odbywają się w określonym regionie;
- IGP/PGI, po polsku ChOG — Chronione Oznaczenie Geograficzne: co najmniej jeden z etapów jest związany ze wskazanym regionem, a jakość, renoma lub inna cecha produktu wynika z tego pochodzenia.
Oznaczenia te chronią nazwę i zgodność ze specyfikacją. Nie oznaczają jednak, że każda oliwa z certyfikatem musi być intensywnie zielona. Oficjalne produkty i specyfikacje można sprawdzać w unijnym rejestrze eAmbrosia.
Certyfikat pochodzenia zwiększa przejrzystość zakupu, ale nadal należy kontrolować świeżość, opakowanie oraz profil sensoryczny.
Manipulacja kolorem i dezinformacja w branży oliwy
Mit: im bardziej zielona oliwa, tym wyższa jakość
To jedno z najczęstszych uproszczeń marketingowych. Zieleń kojarzy się ze świeżością, naturą i wczesnym zbiorem, dlatego może wpływać na oczekiwania konsumenta jeszcze przed spróbowaniem produktu.
Badania konsumenckie pokazują, że odbiór koloru nie jest jednolity. Część badanych przypisywała bardziej zielonym oliwom wyższą jakość, bogatszy smak i wyższą cenę, podczas gdy inni postrzegali tę samą cechę jako oznakę smaku zbyt mocnego lub nietypowego. Pokazuje to, że barwa kształtuje oczekiwania, ale nie obiektywną klasyfikację oliwy.
Do budowania wrażenia jakości mogą być wykorzystywane:
- zielone etykiety i fotografie niedojrzałych oliwek;
- odpowiednio dobrane oświetlenie;
- przezroczyste fragmenty opakowania;
- określenia sugerujące „szmaragdową”, „intensywnie zieloną” lub „najświeższą” oliwę;
- eksponowanie koloru zamiast informacji o zbiorze, pochodzeniu i wynikach badań.
Takie zabiegi nie muszą oznaczać oszustwa. Stają się jednak dezinformacją, gdy barwa jest przedstawiana jako dowód zgodności z kategorią Extra Virgin.
Czy oliwę można sztucznie zabarwić?
Dodawanie barwników nie jest dopuszczalnym sposobem produkcji autentycznej oliwy Extra Virgin. Zgodnie z definicją oliwy virgin produkt jest otrzymywany z owoców wyłącznie metodami mechanicznymi lub fizycznymi i nie może być poddany innym zabiegom niż między innymi mycie, dekantacja, wirowanie i filtracja.
W literaturze naukowej opisano metody wykrywania nielegalnego dodatku kompleksów miedziowych chlorofili, takich jak E141(i), stosowanych w celu nadania olejom bardziej atrakcyjnego zielonego koloru. Udokumentowanie takich metod nie oznacza, że proceder dotyczy większości rynku, lecz potwierdza, że sam zielony odcień nie może stanowić dowodu autentyczności.
Ciemna butelka nie jest próbą ukrycia słabej oliwy
Brązowe albo ciemnozielone szkło ogranicza dostęp światła i chroni oliwę przed przyspieszoną oksydacją. IOC zaleca przechowywanie produktu w ciemności, a w przypadku większych opakowań również przelewanie go do mniejszych pojemników z ciemnego szkła, ceramiki lub stali nierdzewnej.
Brak możliwości obejrzenia koloru przed zakupem jest więc zwykle zaletą opakowania, nie wadą.
Czy kolor oliwy świadczy o jakości? – Jak wybrać dobrą oliwę Extra Virgin?
1. Sprawdź pełną nazwę kategorii
Na etykiecie powinno widnieć jednoznaczne określenie oliwa z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia albo jego odpowiednik w innym języku, na przykład Extra Virgin Olive Oil.
Nie należy mylić tej kategorii z produktami oznaczonymi wyłącznie jako „olive oil”, które mogą być mieszaniną oliwy rafinowanej i oliw virgin.
2. Szukaj daty zbioru, nie tylko daty minimalnej trwałości
Data zbioru pomaga lepiej ocenić wiek oliwy. W UE można ją podać wyłącznie wtedy, gdy 100% zawartości opakowania pochodzi z danego zbioru. Brak tej informacji nie oznacza automatycznie niskiej jakości, ponieważ jej zamieszczanie nie wszędzie jest obowiązkowe. Gdy jednak data jest podana, zwiększa przejrzystość produktu.
Najlepiej wybierać możliwie świeży zbiór i kupować taką ilość, którą można zużyć w rozsądnym czasie.
3. Wybieraj opakowanie chroniące przed światłem
Najlepsze rozwiązania to:
- ciemne szkło;
- puszka przeznaczona do kontaktu z żywnością;
- stal nierdzewna;
- nieprzezroczyste opakowanie typu bag-in-box.
Przezroczysta butelka stojąca długo pod intensywnym oświetleniem sklepowym zwiększa ryzyko pogorszenia jakości. Dokładne zasady opisuje poradnik jak przechowywać oliwę z oliwek.
4. Zwróć uwagę na konkretne pochodzenie
Informacja „mieszanka oliw z Unii Europejskiej” jest zgodna z prawem, ale dostarcza mniej danych niż nazwa konkretnego kraju, regionu, gospodarstwa, młyna lub plantacji.
Pomocne są:
- nazwa producenta;
- miejsce tłoczenia;
- numer partii;
- odmiana oliwek;
- certyfikat DOP, IGP, ChNP lub ChOG;
- kod umożliwiający prześledzenie partii.
5. Nie oceniaj produktu wyłącznie na podstawie niskiej kwasowości
Kwasowość 0,2% może być dobrym wynikiem, lecz nie zastępuje liczby nadtlenkowej, parametrów UV ani oceny sensorycznej. Najbardziej wiarygodny producent może udostępniać pełny raport z badań dla konkretnego zbioru lub partii.
Więcej kryteriów można omówić w artykule jak wybrać dobrą oliwę Extra Virgin.
6. Po otwarciu użyj nosa i podniebienia
Dobra, świeża oliwa Extra Virgin może pachnieć:
- świeżo skoszoną trawą;
- liśćmi lub ziołami;
- zielonym albo dojrzałym pomidorem;
- jabłkiem;
- migdałami;
- karczochem;
- cytrusami;
- świeżymi oliwkami.
Naturalna gorycz i pieczenie w gardle są cechami pozytywnymi, choć ich intensywność zależy od odmiany, zbioru i stylu oliwy.
Niepokojące są aromaty przypominające:
- zjełczałe orzechy;
- starą kredkę woskową;
- wilgotną piwnicę;
- ocet lub wino;
- przefermentowane owoce;
- metal;
- przypalony tłuszcz.
7. Dobierz pojemność do zużycia
IOC zaleca wybór opakowania odpowiadającego mniej więcej 1–3 miesiącom konsumpcji po otwarciu. Oliwę należy szczelnie zamykać, chronić przed światłem i ciepłem oraz przechowywać z dala od kuchenki i nasłonecznionego okna. Zalecany zakres temperatur przechowywania wynosi około 13–25°C.
SECCO – wysokopolifenolowa oliwa Extra Virgin z wczesnego zbioru
Jeśli chcesz wybrać oliwę, która łączy intensywny smak z wysoką jakością produkcji, sięgnij po oliwę SECCO Extra Virgin. To oliwa z wczesnego zbioru, dzięki czemu wyróżnia się świeżym, wyrazistym profilem oraz naturalnie wysoką zawartością polifenoli. Jej niska kwasowość świadczy o starannej selekcji oliwek i szybkim przetworzeniu owoców po zbiorze. SECCO sprawdzi się idealnie na zimno: do sałatek, pieczywa, warzyw, makaronów i dań kuchni śródziemnomorskiej, gdzie liczy się czysty aromat, lekka goryczka i przyjemna pikantność dobrej oliwy Extra Virgin.
Czy kolor oliwy świadczy o jakości? – FAQ
Czy ciemnozielona oliwa Extra Virgin jest najlepsza?
Nie. Ciemnozielony kolor może świadczyć o dużym udziale chlorofili, określonej odmianie lub wczesnym zbiorze, lecz nie potwierdza niskiej kwasowości, świeżości ani braku wad sensorycznych.
Czy złota oliwa z oliwek jest gorszej jakości?
Nie. Złota barwa może być naturalnym skutkiem większego udziału karotenoidów, mniejszej ilości chlorofili, dojrzalszych owoców albo charakterystyki konkretnej odmiany. Złocista oliwa może spełniać wszystkie kryteria Extra Virgin.
Czy brunatny kolor oznacza, że oliwa jest zepsuta?
Nie zawsze, ale może być sygnałem ostrzegawczym. Szczególnie niepokojące jest połączenie brunatnej lub matowej barwy z zapachem zjełczałego tłuszczu, brakiem owocowości oraz informacją o długim albo niewłaściwym przechowywaniu.
Czy można rozpoznać rafinowaną oliwę po kolorze?
Nie. Kolor nie pozwala wiarygodnie odróżnić oliwy rafinowanej, virgin i Extra Virgin. Do klasyfikacji potrzebne są badania chemiczne, kontrola parametrów czystości oraz ocena sensoryczna.
Czy kolor oliwy pokazuje zawartość polifenoli?
Nie w sposób pozwalający na rzetelną ocenę. Wczesny zbiór może jednocześnie wiązać się z bardziej zielonym kolorem i wyższą zawartością niektórych związków fenolowych, ale zależność nie jest wystarczająco stała. Polifenole oznacza się laboratoryjnie, a nie na podstawie odcienia.
Czy kolor wskazuje kraj pochodzenia?
Nie. Barwa może odzwierciedlać odmianę i warunki uprawy, ale nie stanowi dowodu pochodzenia. Wiarygodniejsze są obowiązkowe informacje na etykiecie, identyfikowalność partii oraz certyfikaty DOP, IGP, ChNP lub ChOG.
Czy kolor oliwy świadczy o jakości? – Podsumowanie
Kolor oliwy Extra Virgin nie świadczy samodzielnie o jej jakości. Zielona barwa zwykle wynika z większego udziału chlorofili i często towarzyszy oliwom z wcześniejszego zbioru. Złota wiąże się między innymi z karotenoidami, dojrzalszymi owocami lub cechami odmiany. Brunatny i matowy odcień może ostrzegać przed starzeniem albo niewłaściwym przechowywaniem, ale wymaga potwierdzenia przez zapach, smak i badania.
Najbardziej miarodajne są:
- kwasowość do 0,8%;
- liczba nadtlenkowa do 20 mEq O₂/kg;
- prawidłowe wartości K232, K268 lub K270 i ΔK;
- brak wad sensorycznych;
- wyczuwalna owocowość;
- świeży zbiór;
- chroniące przed światłem opakowanie;
- przejrzyste informacje o pochodzeniu i producencie.
Nie wybieraj więc najbardziej zielonej oliwy. Wybieraj oliwę świeżą, aromatyczną, prawidłowo zapakowaną, możliwą do prześledzenia i zgodną z chemicznymi oraz sensorycznymi normami Extra Virgin.